Park Krajobrazowy "Pojezierze Łęczyńskie" został utworzony w 1990 roku jako jedno z głównych ogniw systemu obszarów chronionych województwa lubelskiego. Rozciąga się on w obrębie dwóch subregionów Polesia Lubelskiego: zachodniej części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego oraz zachodniego fragmentu Równiny Parczewskiej.Park składa się z dwóch części, połączonych ze sobą wspólną otuliną. Część północna obejmuje Lasy Parczewskie wraz z przyległymi jeziorami, południowa zaś - grupę jezior z niewielkimi, rozproszonymi płatani leśnymi. Powierzchnia Parku wynosi 10896 ha, zaś otuliny 8867 ha.
Decydyjący wpływ na ukształtowanie powierzchni tego regionu miało zlodowacenie środkowopolskie. Pod wpływem działalności erozyjnej i akumulacyjnej lodowca wytworzyły sie specyficzne typy osadów i form takich jak wydmy, jeziora, wzgórza morenowe, ozy oraz kemy. Obecnie jednak krajobraz Pojezierza jest równinny. Zarówno na obszarze Parku, jak i otuliny występują rozległe równiny pojeziorne, poprzedzielane torfowiskami. Dobrze rozwinięte są formy pochodzenia krasowego, szczególnie tzw. Krasu termicznego, czyli wytapiania zagrzebanych brył martwego lodowca w holocenie. Wytapianie to prowadziło do powstania bezodpływowych zagłębień.W granicach Parku znajduje się 17 jezior oraz 5 rezerwatów przyrody.
Do głównych zabytków kultury należy drewniane budownictwo ludowe. Tradycyjne chałupy, gdzieniegdzie kryte strzechą, pochodzą często z przełomu XIX/XX wieku. W niektórych gospodarstwach można znaleźć studnie z żurawiami. Przy drogach spotyka się kapliczki i pięknie rzeźbione figury z XIX wieku. W Ostrowie Lubelskim znajduje się późnobarokowy kościół z bogatym wnętrzem.
Na obszarze Parku występują również bardzo rzadkie okazy fauny i flory. Na szczególna uwagę zasługują rośliny owadożerne (różnego rodzaju rosiczki oraz aldrowandy) oraz wierzba lapońska, wierzba borówka i brzoza niska. Do rzadkich gatunków zwierząt tu występujących należą: żółw błotny, orzeł bielik, puchacz, bocian czarny oraz bóbr, wydra i łoś.
